We can use only 2 variable to swap value each other.

Try in Bitwise Operation and use XOR concept.

e.g.

x=10;

y=20;

x=x^y;

y=y^x;

x=x^y;

finally, x=20 and y=10

operator ^ is XOR.

truth table for XOR

A |  B  | OUT

0  |  0  |    0

0  |  1   |    1

1   |  0  |    1

1   |  1   |    0

The XOR gate – Digital Logic gates

he XOR gate (sometimes EOR gate) is a digital logic gate that implements exclusive disjunction – it behaves according to the truth table above. A HIGH output (1) results if one, and only one, of the inputs to the gate is HIGH (1). If both inputs are LOW (0) or both are HIGH (1), a LOW output (0) results.

XOR gate is short for exclusive OR. This means that precisely one input must be 1 (true) for the output to be 1 (true). A way to remember XOR is “one or the other but not both.”

<< coppied form http://en.wikipedia.org/wiki/XOR_gate

แทรกด้วยภาษาไทย

XOR คือ ลอจิกเกท ที่ใช้ เปรียบเทียบค่า input 2 ค่า

ถ้า input เหมือนกัน ouput = 0

ถ้า input ต่างกัน output = 1

เช่น

x=3; // ในเลขฐานสอง 3 จะเท่ากับ 011

y=4;  //ในเลขฐานสอง 4 จะเท่ากับ 100

x=x^y; // เอาค่า 011 XOR กับ 100

011 ^ 100 = 111 ซึ่งเท่ากับ 7 ในเลขฐาน 10

เพราะฉะนั้น

x จะเท่ากับ 7

แล้ว y=y^x;    // 100 ^ 111 = 011 ซึ่งเท่ากับเลข 3 ในเลขฐาน 10

แล้ว x=x^y    // 111 ^ 011 = 100 ซึ่งเท่ากับเลข 4 ในเลขฐาน 10

จะเห็นได้ว่า x และ y ก็จะสลับค่ากันเรียบร้อยแล้ว

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ XOR ได้ที่ http://www.electronics-circuits.com/cirdir/theory/gates/doc00014.html ครับ

เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า

เพื่อนเคยใช้ netbeans มั้ยครับ?
หลายๆคนคงตอบว่าเคย เพราะว่ามันเป็น IDE ที่ดีที่สุดแล้วที่ผมเคยใช้มา ไม่ว่าจะเป็นการจัด format หรือการ generate code ให้โดยอัตโนมัติ

เพื่อนๆเคยลองใช้ netbeans run C/C++ กันใหมครับ?
ตอนแรกเจ้า netbeans เนี่ย มันจะไม่สามารถรันได้นะครับ เนื่องจากตัว netbeans เองไม่มีตัว compiler ของภาษา c++ อยู่  ดังนั้นหากเพื่อนๆ ต้องการให้เจ้า IDE สารพัดประโยชน์ของเราเนี่ย มันสามารถคอมไพล์&รัน c++ ได้ละก็ทำตามขั้นตอนนี้เลยครับ

1. ขั้นตอนแรกต้องไปหาโหลดตัวคอมไพเลอร์มาก่อน ซึ่งผมแนะนำให้ใช้คอมไพเลอร์ gcc ของ MinGW ซึ่ง โหลดได้ที่นี่
2. ทำการ extract file โดยเอาไปวางไว้ที่ไหนก็ได้ (ในที่นี้ผมขอวางไว้ที่ C:\)
3. โหลดตัว gdb ซึ่งทำให้เราสามารถ debug program ของเราผ่าน netbeans ได้ ซึ่ง โหลดได้ที่นี่
4. ทำการแตกไฟล์เช่นเดียวกับไฟล์แรก
5. copy ตัว gdb.exe(.\bin\) ไปไว้ใน bin ของ MinGW(.\MinGW\bin\)
6. โหลดตัว msys ซึ่ง โหลดได้ที่นี่
7. ทำการ install ตัว msys ลงในเครื่อง
7.1 จะมี command prompt ขึ้นมาถาม ให้ตอบ y และกด enter
7.2 ใส่ path ของ MinGW ในเครื่อง (ที่ได้ลงไว้ในตอนแรก เช่น C:/MinGW)

8. set ค่า environment variables ในส่วนของ PATH ให้ชี้ไปที่ bin ของ msys (ในที่นี้ผม set ไปที่ C:\msys\1.0\bin\)
8.1 คลิกขวาที่ my computer เลือก properties
8.2 เลือกแท็ป advance
8.3 เลือก Environment Variables
8.4 ที่ user variable for … หากมี variables ที่ชื่อ PATH อยู่แล้วให้เลือกแล้วกด Edit หากไม่มีให้เลือก New
8.5 เติม path ของ bin ของ msys เข้าไป (ของผมคือ C:\msys\1.0\bin\) โดยหาก edit ให้เติมเครื่องหมาย ; ก่อนจะเพิ่มค่าด้วย
8.6 เติิม path ของ bin ของ MinGW เข้าไป (ของผมคือ C:\MinGW\bin) โดยให้เติมเครื่องหมาย ; ระหว่างแต่ละ path ด้วย
8.7 กด ok ok ok ok ok

9. run program netbeans IDE ของเราขึ้นมา
10. เลือก tools > option > C/C++
11. ที่ใต้ช่อง tool collection ให้เลือก Add..
12. ทำการ browse ไปยัง bin ของ MinGW (ของผมคือ C:\MinGW\bin) ระบบจะบอกชื่อ collection family เป็น MinGW  กด OK
13. ที่ช่อง Fortran compiler และ make command จะเห็นได้ว่า ยังว่างอยู่ ที่ช่อง make command ให้ browse ไฟล์ make.exe ซึ่งอยู่ใน bin ของ msys (ของผมเป็น C:\msys\1.0\bin\make.exe)

สุดท้ายจะเป็นแบบนี้
14. ok ok ok

เรียบร้อยแล้วสำหรับการ set ค่าให้ netbeans สามารถรัน C/C++ ได้
เราสามารถสร้าง project ได้โดยการ เลือกไปที่ file > new project > C/C++ > C/C++ Application > next >ตั้งชื่อ >Finish
โดยเราจะได้ directory ของ project ขึ้นมาแต่ยังไม่มีไฟล์ใดๆ ใน project นั้นๆ เราสามารถสร้างไฟล์ได้โดย คลิกขวาที่ชื่อ project เลือก new > main c++ file เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

int a=5;

int b=2;

int div=a/b;

int frac=a%b;

ใครต้องการวิธีที่ดูสวยงาม

#include <stdlib.h>

int main(){

int a=5,b=2;

div_t res;

res=div(a,b);

printf(“Div result: %d, Frac: %d\n”,res.quot,res.rem);

return 0;

}

พิมพ์เช่นนี้ก็ได้เหมือนกันครับ ^^

ในภาษาซี จะมีฟังก์ชันมาตราฐานต่างๆ มากมาย ซึ่งฟังก์ชันเล่านี้ล้วนแต่มีหน้าที่การทำงานแตกต่างกันไป โดยในครั้งนี้จะพาไปรู้จักกับฟังก์ชัน Input ที่ชื่อว่า scanf() [ อ่าวแร้วมันคืออะไรเนี่ย?? ] มีใครรู้บ้างเอ๋ยว่าฟังก์ชัน scanf( ) มันคืออะไร แล้วมันทำงานกันอย่างไร อ่า ๆๆ ถ้างั้นไปรู้จักฟังก์ชัน scanf( ) กันเลยดีกว่า 55 5+

ฟังก์ชัน scanf( ) มันก็คือ ฟังก์ชันที่ใช้สำหรับรับค่าข้อมูลเข้ามายังโปรแกรม หรือ ค่าตัวแปรออกมาทางจอภาพ โดยผ่านทางอุปกรณ์นำเข้าข้อมูลเข้ามาตราฐาน นั่นก็คือ แป้นพิมพ์ นั่นเอง ( ซึ่งฟังก์ชัน scanf( ) จะอยู่ในไฟล์ stdio.h ดังนั้นหากต้องการเรียกใช้ฟังก์ชัน scanf( ) เราจะต้องทำการ include ไฟล์ stdio.h มาก่อน )

ฟังก์ชัน scanf( ) จะทำงานโดยรับข้อมูลจาก keyboard แล้วข้อมูลเหล่านั้นจะถูกนำไปเก็บไว้ในตำแหน่งหน่วยความจำ ( memory address ที่ระบุ ) ด้วยเหตุนี้การเรียกใช้ฟังก์ชัน scanf( ) เราจำเป็นที่จะต้องส่งตำแหน่งที่อยู่ (address) ของตัวแปร ในหน่วยความจำไปให้กับฟังก์ชัน scanf( ) ด้วย

รูปแบบของฟังก์ชัน scanf( )

scanf ( “format string”,&variable );

หรือ scanf( “สายอักขระที่มีรูปแบบ”,&รายการ );

คือ รูปแบบที่ใช้ในการกำหนดลักษณะการรับข้อมูล (กำหนดชนิดข้อมูล ) โดยจะอยู่ภายใน “ ” ใน format string อาจจะเป็น Whitespace charater อาทิ
เช่น space ซึ่งไม่มีผลใดๆในการรับข้อมูล หรืออาจจะใช้ รหัสรูปแบบ (Format Code ) เช่น %c, %d ,%f

- รูปแบบ ของ format string เป็นดังนี้ คือ % [width] type_char

+   ทุกอย่างที่อยู่ใน [ ] เป็น optional (ใส่หรือไม่ก็ได้)

+ [width] กำหนดจำนวนตัวอักษรที่มากที่สุดที่จะรับเข้ามาใส่ในตัวแปร ถ้าใส่เกินส่วนที่เกินจะไปตกอยู่กับตัว แปรที่จะรับตัวต่อไป

เช่น scanf(“ %.2f”,&number);

+ type_char มีดังนี้

%d เพื่อเปลี่ยนข้อมูลที่รับให้เป็นชนิด int
%f เพื่อเปลี่ยนข้อมูลที่รับให้เป็นชนิด float
ฯ ล ฯ

· &variable
คือ พื้นที่หน่วยความจำที่ใช้เก็บข้อมูล หรือรายการของตำแหน่งหน่วยความจำ (memory address) ที่จะเก็บข้อมูลที่ผู้ใช้ป้อนเข้ามาเก็บ ซึ่งก็คือ ตำแหน่ง
(memory address) ของตัวแปรในหน่วยความจำ โดยการอ้างตำแหน่งชองตัวแปรชนิดต่างๆ ในหน่วยความจำจะใช้ & นำหน้าตัวแปร
*** แต่จะยกเว้น ตัวแปรที่เก็บข้อมูลแบบ array ไม่มีการอ้างอิงข้อมูลแบบ index จึงไม่ต้องนำหน้าชื่อตัวแปรด้วย & ซึ่งการไม่มีการอ้างอิงแบบ index จะทำ
ให้ complier มองเป็นตำแหน่งหน่วยความจำ

ข้อเสนอแนะ !!

· สังเกตว่าต้องมี & หน้าตัวแปร เพราะสิ่งที่ฟังก์ชัน scanf( ) ต้องการ เป็น address ของตัวแปร เพื่อที่จะได้เอาค่าไปเก็บไว้ถูกที่ ( การใส่ & หน้าชื่อตัวแปร จะให้ค่า address ของตัวแปรนั้นๆ )

· สังเกตว่าเราไม่ต้องใส่ & ตรงหน้าตัวแปรที่เป็น array เพราะตัวแปรที่เป็น array จะเก็บค่า address อยู่แล้ว (เก็บ address ของช่องที่จะเป็นหัวแถว array of characters)

· ในการรับข้อมูลต้องกำหนดรูปแบบของข้อมูลให้สอดคล้องกับชนิดข้อมูลที่รับเข้ามา

· จะมีการรับข้อมูลตามรูปแบบของสายอักขระที่มีรูปแบบ แล้วนำไปเก็บไว้ที่ตัวแปรในรายการ

· ฟังกชัน scanf( ) โดยทั่วไปส่วนมากจะต้องทำการเว้นวรรค 1 ตัว( 1ช่อง ) หลังจากเครื่องหมาย “ ตัวแรกเพื่อเป็นการล้างบัฟเฟอร์ของแป้นพิมพ์อักษระก่อนการใช้งาน

scanf (“ %c” , &name);

เว้นวรรค 1 ช่อง

· จะเห็นได้ว่า scanf( ) มีรูปแบบการทำงานคล้ายกับ fscanf( ) แต่ต่างกันที่ fscanf( ) จะทำงานกับไฟล์ข้อมูลเท่านั้น โดยฟังก์ชัน fscanf เป็นฟังก์ชันอ่านข้อมูลจากไฟล์ ซึ่งมีรูปแบบดังนี้

fscanf (input, ” %c” ,name);

input = ตัวแปร pointer ที่ชี้ไปยังไฟล์ข้อมูล

ขอขอบคุณผู้ให้การสนับสนุนดังนี้

- http://www2.rtafa.ac.th/~cs102/doc/scanf.doc

- http://www.cp.su.ac.th/course/517101/ppt/lab62.ppt

- http://www.skr.ac.th/sing/it41101/it41101_Unit03a/01-%E0%C3%D4%E8%C1%B5%E9%B9%A1%D1%BA%C0%D2%C9%D2%AB%D5/%E1%CB%C5%E8%A7%E0%C3%D5%C2%B9%C3%D9%E9/ppt-C_trainning/ppt-Payap/CS217-04.ppt
- http://fivedots.coe.psu.ac.th/~montri/Teaching/240-101/Chap3.doc

- http://fivedots.coe.psu.ac.th/~montri/Teaching/240-101/powerpoint_all.ppt

- http://www.sut.ac.th/ist/coursesonline/204311/204311HW3MangPoodLoso.doc

- http://ee.siamu.ac.th/pakit/155-101/3_c.ppt

- http://cs.sru.ac.th/kanok/Ebook/C_OpenFile.ppt

– http://goodman12.blog.com/2008/11/

- http://203.158.6.144/Learning/Social/IT_1%20(202102)%20Lecture.pdf

- http://202.44.12.92/bellab/index.php?EXT=&action=blog&ppid=1939&order=blog_group&where=%2B%3Dl^^l%3D%2B-+[50211579]+-+%2B%3Dl^^l%3D%2B&pid=964&subaction=s0211579&subblog=1939

- http://sot.swu.ac.th/cp317/Contents/Lesson05/ct4.htm

- https://www.cpsk.info/wiki/Printf()_&_scanf()

- http://www.lks.ac.th/kuanjit/c_page03.htm

หวังว่าทุกคนคงจะได้รับความรู้ไปไม่น้อยน่ะค๊า บบ บบ 
—————————————————————— By mommam

.

เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ลูกๆ หลานๆ เอ้ย !!! (วันนี้มาแปลก) เอาเป็นว่าก่อนอื่น ต้องขอสวัสดีเพื่อนๆ

สาวก PupaSoft กันก่อน เป็นอย่างไรกันบ้างครับ ช่วงนี้ ปิดเทอมกันอยู่ ไปเที่ยวที่ไหนกันบ้างเอ่ย?

แต่ยังไงก็ตาม อย่ามัวแต่เที่ยวเพลินล่ะ รักษาสุขภาพกันด้วย เดี๋ยวไม่สบายแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่

เอานะครับ เข้าเรื่องเลยดีกว่า … สำหรับเพื่อนๆนักพัฒนาโปรแกรมที่เคยทำงานเกี่ยวกับ Pointer

คงจะรู้จักเจ้าคำสั่ง “Malloc” (Memory Allocator) ได้เป็นอย่างดีเลยนะครับเพราะเมื่อใดที่เรา

ทำงานกับ Pointer แล้ว ถ้าไม่มีคำสั่งนี้ปรากฎอยู่ล่ะก็ … คงจะทราบกันดีว่าโค๊ดของเราจะทำงาน

ไม่ได้แน่ๆ แต่เราทราบหรือไม่ว่า เจ้า Malloc ที่ว่านี้ มันทำงานอย่างไรกับเครื่องของเรา

เรามาดูกันพร้อมๆกันเลยดีกว่า… Go Go Go …

ปกติแล้ว Malloc เป็นการจัดการกับ Block ของหน่วยความจำแบบไดนามิค ซึ่ง Block นี้

ไม่จำเป็นจะต้องเชื่อมโยงต่อเนื่องกันไปตามลำดับ เรียกว่า Free Chain เมื่อเราทำการเรียก

Malloc แล้วโค๊ดในส่วนนี้จะทำการมองหา Block ของหน่วยความจำ ภายใน Global Pool

(พื้นที่หน่วยความจำที่ว่างของเครื่องของเรา) ซึ่งหน่วยความจำที่เรามองหาจะมีขนาดใหญ่

เพียงพอกับที่เราได้ทำการระบุไว้ในส่วนของคำสั่ง Malloc นั่นเอง จากนั้นทำการ Mark ว่า

หน่วยความจำส่วนนี้ตอนนี้ ไม่ว่างแล้วนะ และจะทำการแบ่ง Block นี้เป็น 2 ส่วน

ส่วนแรก คือส่วนที่เราต้องการจะจองพื้นที่หน่วยความจำเพื่อเก็บข้อมูลที่เราต้องการ

ซึ่งขนาดของพื้นที่ส่วนนี้จะมีขนาดเพียงพอกับที่เราต้องการ

ส่วนที่สอง จะเป็นรายละเอียดของ Block เพื่อใช้ในการตรวจสอบจำนวนของหน่วยความจำ

เพื่อที่จะให้ง่ายต่อการคืนหน่วยความจำเมื่อไม่ใช้งานให้กับ Global Pool และส่วนนี้จะใช้

สำหรับเชื่อมต่อกับ Block อื่นๆ (คล้ายๆหางของ Linked List น่ะครับ)

บางครั้งเองเราอาจสงสัยว่าถ้าเราทำการใช้คำสั่ง Malloc และเราทำการสั่ง Free เรียบร้อยแล้ว

แต่เมื่อเราทำการจองหน่วยความจำอีกครั้ง ทำไมเราไม่ได้หน่วยความจำช่องเดิมที่เราเคยจอง

และได้ Free ไปแล้วนั้น คำตอบก็คือ บางครั้ง เราได้จองหน่วยความจำขนาดใหญ่ แต่ระบบมีการ

แตกหน่วยความจำของเราเป็นส่วนเล็กๆ และดังที่กล่าวไปก่อนหน้านี้ คือหน่วยความจำของเรา

ที่เป็นแบบไดนามิคเนี่ย จะไม่เชื่อมโยงต่อเนื่องกัน ทำให้เมื่อเราต้องการจองหน่วยความจำครั้งใหม่

ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าหน่วยความจำที่โดยแบ่งเป็นส่วนเล็กๆนั้น จึงไม่สามารถที่จะทำได้ ระบบจึง

ต้องจองหน่วยความจำ Block ใหม่นั่นเอง

สำหรับบทความในวันนี้ก็คงจะสิ้นสุดและจบลงแต่เพียงเท่านี้ (เอ๊ .. วันนี้เป็นอะไร พูดเว่อร์ๆแฮะ)

ยังไงก็ขอให้เพื่อนๆนักพัฒนาโปรแกรม สนุกกับการพัฒนาโปรแกรม และอย่าลืมไขว่คว้าหาความรู้

กันเพิ่มเติมด้วยนะครับผม แล้วเจอกันบทความหน้าครับผม

Article by Piruwat

ที่มา:

http://g.oswego.edu/dl/html/malloc.html

http://www.joelonsoftware.com/articles/fog0000000319.html

http://course.yonok.ac.th/wichep/download/bcom303/week12.pdf

http://nattster.siamdev.net/2008/12/calloc-vs-malloc/

http://faq.zanvar.in/size-of-pointer/

http://www.chm.tu-dresden.de/edv/manuals/aix/libs/basetrf1/malloc.htm#A174921e

ภาพจาก: http://www.daylife.com/photo/0csabUN8Mi0Rx

1. มันง่ายในตอนเริ่มแต่ยากที่จะทำให้มันคงอยู่
ความจริงแล้วมันยากมากที่จะทำให้มันคงอยู่ มันยากมากที่จะกระตุ้นตัวเองให้ทำงานที่ไม่ได้รับอะไรกลับมาในระยะสั้น

2. นักอ่าน Blog คุณภาพคาดหวังให้คุณเขียนเนื้อหาดีๆอย่างต่อเนื่อง
ในการสร้างความจงรักภักดีให้กับนักอ่านคุณต้องเขียนเนื้อหาที่ดีๆ เป็นเวลาต่อเนื่องกันนานๆ

3. คุณไม่มีทางมีชื่อเสียงโดยทำแค่การเขียน Blog
แน่นอน อาจจะมีข้อยกเว้น แต่ลองดูนักเขียน BLOG เกรท A แต่ละคนที่คุณนึกชื่อออกพวกเขาเหล่านั้นต่างต้องเคยมีส่วนในงานแจ๋วๆมากแล้วทั้งสิ้น ไม่ใช่เอาแต่เขียน BLOG

4. คุณไม่อาจร่ำรวยได้จากการเขียน BLOG
แน่นอนย่อมมีข้อยกเว้น แต่โอกาสที่คุณจะประสบความสำเร็จและร่ำรวยนั้นมีน้อยเอามากๆ

5. คุณสามารถใช้การเขียน Blog เพื่อพัฒนา Brand เดิมที่คุณมีอยู่แล้ว แต่คุณไม่สามารถสร้าง Brand จากการเขียน Blog
ผมไม่ได้หมายความว่าคุณทำไม่ได้ เพียงแต่ว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะทำ

6. การเขียน Blog เป็นยากเสพติดและบางครั้งอาจทำให้คุณเครียดได้
ลองถามนักเขียน Blog ที่ได้รับความนิยมดูซิ
7. ถ้าคุณต้องการประสบกับความสำเร็จในการเป็นนักเขียน Blog คุณต้องมุ่งไปที่ความสำเร็จของนักเขียน blog คนอื่นๆไม่ใช่ของตัวคุณเอง
ถ้าคุณไปอ่านเจอ Blog ไหนที่น่าสนใจก็ทำ link ไปที่ Blog นั้นเถอะ

8. มันใช้เวลานานกว่าจะสร้างความสำเร็จในระยะยาว
นักเขียน blog ส่วนใหญ่จะเลิกเขียนเลิก update blog ของตัวเองไปเองเมื่อเวลาผ่านไป ถ้าคุณต้องการประสบความสำเร็จในฐานะนักเขียน Blog คุณต้องทำงานหนัก และคุณจะประสบความสำเร็จเอง

9. ปริมาณคนเข้า web นั้นสำคัญ แต่คุณภาพของคนเข้า web นั้นสำคัญกว่า
มันก็ดีถ้าคุณมีคนเข้ามาอ่าน Blog ของคุณเยอะๆ แต่ใครล่ะคือคนเหล่านั้น คุณภาพของคนอ่าน Blog ของคุณนั้นสำคัญกว่า จำไว้ว่านักอ่าน blog ที่มีคุณภาพไม่ค่อยจะมีเวลามากนักหรอก

ที่มา http://it.i-ba.net/itnew/blog.html

เราลองเขียนcodeตามข้อมความด้านล่างดูนะครับ

#include <stdio.h>

int main () {

    int x = 0;

    int y = 0;

    int z = 0;

         printf("x = %d\n",x);

         printf("y = %d\n",y);

         printf("z = %d\n",z);

         printf("x+1 = %d \n",x+1);

         printf("y++ = %d \n",y++);

         printf("++z = %d \n",++z);

 return 0;

}

จะเกิดไรขึ้นอะ???

จากcodeดังกล่าวจะเห็นผลลัพธ์ออกมา

x = 0

y = 0

z = 0

x+1 = 1 

y++ = 0 

++z = 1 

เอ.. y ทำไมมันแปลกกว่าเพื่อน 

เหตุผลที่ y นั้นมีค่า = 0 นั้นเพราะว่า y++ มันจะทำการแสดงค่า y ก่อน แล้วค่อย + ค่าเข้าไปใน y อีก 1 หากเราลอง printf(“y = %d”,y); อีกครั้งหนึ่ง เราก็จะเห็นว่าค่า y ตอนนี้ก็จะ = 1 แล้ว

ทีนี้เราลองเอาการเพิ่มลดค่าต่างๆมาในเงื่อนไขกันนะครับ

ลองพิมพ์ code ตามด้านล่างดูนะครับ

#include <stdio.h>

int main () {

    int x = 0;

    int y = 0;

    int z = 0;

           if(x+1 == 1){

                    printf("x = %d\n",x); 

     }

           if(y++ == 1){

                    printf("y = %d\n",y);

     }

           else{

                    printf("y != 1 and now y = %d\n",y);

     }

           if(++z == 1){

                    printf("z = %d\n",z); 

     }

           return 0;

}

ผลลัพธ์ที่ออกมาจะเป็นไปตามด้านล้างนะครับ

x = 0

y != 1 and now y = 1

z = 1

เห็นได้ว่า

กรณี x

    if จะทำการตรวจสอบค่าของ x ก่อนว่าเมื่อ x+1 เท่ากับ 1 หรือเปล่า ซึ่งเป็นจริง มันเลย print ค่า x ออกมาแต่ค่า x ออกมาเป็น 0 เพราะมันตรวจสอบค่า x อย่างเดียว แต่มันไม่ได้เปลี่ยนค่า x ดังนั้น x จึงยังมีค่า เท่ากับ 0 อยู่

กรณี y

    if จะตรอจสอบจาก y++ ว่ามีค่าเท่ากับ 1 หรือไม่ แต่ y++ มันจะส่งค่า y ให้ if ตรวจสอบก่อนแล้วจึงเพิ่มค่า y ดังนั้นจึงไม่เข้ากรณี จึงได้ผลลัพธ์ของ else ซึ่ง print ผลลัพธ์ออกมาดังกล่าว และเห็นว่าค่า y ที่ถูก print ออกมาเท่ากับ 1 เพราะมันถูกเพิ่มค่าเข้าไปแล้ว แสดงว่าการเขียน y++ ในพวกเงื่อนไขต่างๆก็เป็นการเปลี่ยนค่าของตัวแปรด้วย ไม่เหมือนกับ x+1

กรณี z

    if จะตรวจสอบ ค่าของ ++z ซึ่ง ++z มันจะเพิ่มค่า z ก่อนแล้วจึงส่งให้ if ตรวจสอบซึ่งเป็นจริง และค่า z ออกมาก็ได้เป็น 1 ซึ่งถูกเปลี่ยนค่าไปแล้ว

คงจะเห็นแล้วใช้มั้ยครับว่า ความแตกต่างระหว่าง +n (n = number) กับ ++ หวังว่าคงนำไปตรวจสอบ code ของตัวเองได้นะครับบางทีอาจเกิดความผิดพลาดตรงส่วนนี้ก็ได้

Intel Parallel Studio

ตอนนี้ทาง Intel ได้ออกชุดพัฒนาโปรแกรมที่มีชื่อว่า “Intel Parallel Studio”

ซึ่งเป็นโปรแกรมที่ใช้ในการพัฒนาโปรแกรมภาษา C/C++ แต่ไม่ใช่เป็นชุดพัฒนา

ที่ใช้เขียนโปรแกรมแบบเดิมๆอีกแล้ว ตอนนี้ชุดพัฒนาตัวนี้สามารถรองรับการทำงาน

ของ CPU แบบ Multicore ซึ่งเป็นที่ตื่นตาตื่นใจของนักพัฒนา และนับว่าเป็นประโยชน์

มากเลยทีเดียวในปัจจุบันเพราะ CPU ส่วนใหญ่ที่ออกมาให้ใช้งานกันในปัจจุบันนี้

เป็น CPU แบบ Multicore หรือ Manycore แทบทั้งสิ้น ซึ่งมีชุดพัฒนาออกมาอย่างนี้

เหล่านักพัฒนาจะรอช้าอยู่ไม่ได้แล้ว

ที่มา www.intel.com

Article by Piruwat